Es isch en ganz normale Dinschtig gsi, am halb sächsi am Morge, wo ich uf em chüele Holzbode vo mim eigene Huus gläge bin und gmerkt ha, dass mim Sohn egau isch, öb ich läbe oder stirbe. Ich bi ufem Wäg i d Chuchi ufem Teppich usgrutscht und ha mir s rächt Chnüü verletzt. De Schmerz isch so scharf gsi, dass ich nüm klar ha chönne gseh. Ich ha kei Gwicht ufs Bei chönne stelle, zum ufstah.

Mim Sohn David und si Frau Sarah wohne bi mir, im ganze obere Stock vo mim Vierzimmerhuus. Ich ha mich zum Fuess vo de Treppe gschleipft und ihn gruefe. Es het zäh Minute duret, bis David abe cho isch, i sine türe Seidepyjama, mit eme Kaffi, won er obe i ihrer eigene Kaffeemaschine zuebereitet het. Er het uf mich abe gluegt, wärend ich gschwitzt und schwer gschnuufet ha.
„Ich glaub, mis Chnüü isch usgerennt“, ha ich gsait. „Ich cha nöd fahre. Du muesch mich is Notfallzentrum ane fahre. “ David het gsüfzt und uf sini Apple Watch gluegt.
„Sarah und ich händ i zwänzg Minute e Spin-Stund, und denn ha ich es Zmorge-Meeting. “ „David, ich cha nöd laufe“, ha ich ne erinneret, mini Stimm ruhig trotz em pulsierende Schmerz. Mim Sohn het mich aagluegt, wo ich sini Hilf brucht ha, het en Schluck Kaffi trunke und chalt gsait: „Nöd mis Problem. Lueg, dass du zurecht chunnsch.
“ Ich ha nöd diskutiert. Ich ha nöd bettlet. Ich ha ne nöd dra erinneret, dass er im Huus gstanden isch, won ich zahlt ha. Ich ha ne eifach aagluegt, ha gnickt und gsait: „Okay.
“ Ich ha zuegluegt, wie er us em Huus isch. Denn ha ich mis Telefon us de Robe-Tasche gno, ha es Taxi bestellt und ha aagfange, en ruhige, endgültige Plan z mache.


